Gaius Lucilius

, şiirsel yergi türü­nün yaratıcısı. Latincede daha önce de kullanılan, ama herhangi bir biçimden yoksun  olan satura (sözcük anlamı “karışık yemek”) türüne çağdaş yergili şiirin taşıdığı eleştirel yorumu katarak belirgin bir özellik kazandırmıştır (d. İÖ Y. 180, Suessa Aunmca, Campanİa – ö. 10 y. 103/102, Neapolis Napoli, İtalya).

Roma’nın tanınmış bir ailesinin oğluydu. İyi öğrenim görmüş, bilge Yunanlılarla dostluk kurmuştu. Yunan kültürünü  yakın­dan tanıması zekasını ve söz ustalığını yöneltecek bazı hedefler bulmasını sağladı. İspanya’da hizmetinde çalıştığı General Sci­pio Aemilianus’un ve dönemin öbür tanın­mış kişilerinin yakın çevresinde bulundu. Yaşamının büyük bölümünü Roma’da ge­çirdi. Zengin deneyimlerini yazılarında kay­nak olarak kullanmaya başladığında orta yaşı geçmişti.

Yapıtları ölümünden sonra 30 kitap halin­de toplanan Lucilius’un yazdıklarından gü­nümüze yalnızca 1.300 dize ulaştı. Büyük bölümü altılı hece ölçüsüyle yazılan bu şiirler Horatius, Persius ve Iuvenalis gibi sonraki Romalı yergicileri etkiledi.

İbranice ve Aramcayla birlikte Yahudilerin üç temel yazı dilinden biri

 

Lucilius coşkulu, kendine düşkün bir miza­ca, güçlü bir zekaya ve sağlam bir düşünce yapısına sahipti. Kendisini ifade  etmek için seçtiği yergi türünde politika, toplumsal yaşam, lüks yaşam biçimi, evlilik, çalışma yaşamı ve yolculuk gibi günlük temaları kullanarak dehasını ortaya koydu; hem toplumsal, hem özel yaşamdaki davranışları korkusuzca eleştirdi.

Sen de birkaç kelam et...

6 + 10 =

Select Language