Lun Yu

Lun yu, 1190’da Yeni-Konfüçyüsçü filozof Zhu Xi’nin derlediği Si shu (Dört Kitap) adlı büyük Çin klasiğini oluşturan dört Konfüçyüsçü metinden biri. Uzmanlara göre ’ün öğretisi konusundaki en güvenilir kaynak ve genellikle okullarda ilk okutulan Konfüçyüsçü metindir. Metinde ren (sevgi, yüce gönüllülük, insancıllık), juwzi (üstün insan), Tian (Gök Cennet), Zhong yong (ortalamanın kuramı), li (doğru davranış kuralları) ve Zheng ming (adlara uygunluk) gibi ’ün temel ahlaki kavramlarının hemen hepsi ele alınır. Bunlardan sonuncusu kişinin her türlü yaşantısında o yaşantının “adı”nın gerçek anlamına uygun bir tutumda olması gereğini dile getirir. Örneğin insan, evliliği gerçek bir evlilik olarak mi karısını odalık olarak görmemeidir.

Doğrudan Konfüçyüs’e atfedilen pek çok deyişten birinde, ana baba sevgisi () ele alınır. Konfüçyüs’e göre , ana babanın gereksinimlerini karşılamaktan öte bir anlam taşımıyorsa bunu köpekler, atlar bile yapar, ama ana babaya içten bir saygı duyulmadıkça var olamaz.

Konfüçyüs’ün müritleri tarafından kaydedilen basit, kısa görüşlerini de içeren Lun yu’nun genelde sistematik bir yapısı yoktur. Yer yer tekrarlara ve tarihsel yanlışlara rastlanır.

Çin’de dinsel taoculuğun kurucusu

 

Sen de birkaç kelam et...

Select Language