Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane 48

Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane

, olarak da bilinen askeri hekim yetiştiren Osmanlı öğretim kurumu.

döneminde (1808-39), padişa­hın “Adli” mahlasını kullanmasından ötürü adıyla da anıl­mıştır.

Askeri hekim ve cerrah yetiştirmek üzere kurulmuş olan Tıbhane-i Amire ve Cerrah­hane-i Mamure’nin birleştirilmesiyle oluştu­ruldu; Kasım 1836’da Topkapı Sarayı’ndaki Otlukçu Kışlası’nda (Kırmızı Kışla) öğreti­me başladı. Öğretim süresi altı yıl, öğretim dili Fransızcaydı. Programının niteliği ve kullanılan öğretim teknikleri açısından Av­rupa’daki tıp fakültelerine yakın bir okuldu. Daha önce günah olduğu gerekçesiyle yapılmayan diseksiyon da (insan kadavrası üzerindeki anatomi çalışmaları) ilk kez bu okulda başladı. 1838’de okul, bugün Galatasaray Lisesi’nin bulunduğu Enderun Ağa­ları Mektebi binasına taşındı.

İstanbul’da, 1867’de sivil hekim yetiştirmek için açılan Osmanlı öğretim kurumu

 

Tanzimat Fermanı (1839) sonrasında oku­lun sağlık alanındaki etkisi giderek arttı. 1840’ta ilk Tıbbiye Meclisi oluşturuldu. Bu meclisin ilk kararı, diplomasız cerrahlığı ve hekimliği yasaklamak oldu. Aynı yıl çiçek
aşısının Mekteb-i Tıbbiye-i Askeriye’nin denetiminde uygulanmasına karar verildi. 1847’de okulda, Fransa’daki Lyon Tıp Fa­kültesi’nin programı uygulanmaya başladı. 1871’de öğretim dili Türkçe oldu.

İstanbul’daki yüksekokulların en önemlisi olan Mekteb-i Tıbbiye-i Askeriye, kısa za­manda yenilikçi düşüncelerin de merkezi durumuna geldi. Orneğin İttihat ve Terak­ki Cemiyeti’nin kurucuları İbrahim Temo, Abdullah Cevdet, Mehmed Reşid ve İshak Sükuti bu okulun öğrencileriydi. Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane 1909’da, Hay­darpaşa’daki yeni bir binada (sonridan Haydarpaşa Lisesi, bugün Marmara Üni­versitesı Tıp Fakültesi binası) öğretim yapan Mekteb-i Tıbbiye-i Mülkiye ile bir­leştirildi ve 1909-10 öğretim yılında Tıp Fakültesi adını alarak Darülfünun-ı Osma­ni’ye (sonradan İstanbul Üniversitesi) bağ­landı.

 

Sen de birkaç kelam et...

Select Language