V. Martinus 48

V. Martinus

, asıl adı Oddo, 1417-31 arasında papa (d. 1368, Genazzano, Papalık Devletleri – ö. 20 Şubat 1431, Roma).

Kardinal diyakoz yardımcısıyken 1409′ daki Piza Konsili’nin hazırlanmasına katıldı. Papalığın birçok talibi olması nedeniyle Batı Kilisesi’nde 1378-1417 arasında ortaya çıkan Büyük Bölünme’ye () son vermek amacıyla toplanan (1414-18) sırasında yapılan bir kardinaller toplantısında, 11 Kasım 1417’de oybirliğiyle papa seçildi.

Batı Kilisesi’nde, papalıkta ve Papalık Devletleri’nde düzeni yeniden kurması ge­rekiyordu. Konstanz Konsili, Martinus’un kiliseye bağlı toprakları ve kentleri din adamlarının yönetmesi yolundaki önerisini Ocak 1418’de kabul etti. Ama Martinus bu topraklarda kendisini zorla değil diplomasi yoluyla kabul ettirmeyi yeğledi. Konstanz Konsili’nden hemen sonra, ““nı mahkum etti ve iman konularında papalık yargısının dışına çık­mayı yasakladı. Konsilin kilisede reformla ilgili yedi karar benimsemesinden ve bunla­rın uygulanmasını Martinus’a bırakmasın­dan sonra, ilgili ülkelerin başlıcalarıyla pa­palığın merkezi bürokrasisi ve vergilendir­me konularında konkordatolar yaptı.

Fransızların, papalık makamının 1309-77 arasında bulunduğu Avignon’u yeniden önermelerine karşın, Martinus makam ola­rak Roma’yı seçti. Bununla birlikte, yıkıntı halindeki Roma’ya, bir yıl Floransa’da kal­dıktan sonra ancak 1420’de girebildi. Ro­ma’nın bazı kiliselerini ve istihkamlarını eski durumuna getirdikten sonra Papalık Devletleri’nin denetimini yeniden ele geçir­meye çalıştı. En büyük sorunu, papalık bölgeleri Perugia ve Umbria’ya 1420’de papalık temsilcisi olarak gönderdiği hırslı İtalyan askeri Braccio da Montone yarattı. Bu iki bölgeyle yetinmeyerek Güney İtal­ya’da egemenlik alanını genişletmek isteyen Braccio, 2 Haziran 1424’te ’nda yenildi. Martinus bundan sonra İtalya’da ilerleyebildi. Nüfuzlu ailesi için Güney İtalya’da fief’ler sağlayarak Colon­naların gücünü artırdı ve papalık bölgelerin­de geniş topraklar vererek bu aileyi zengin­leştirdi.

İtalya dışında da papalık çıkarları için olumlu gelişmeler sağladı. Yüz Yıl Savaşla­rı’nda Fransa ile İngiltere arasında arabulu­culuk etti. Bohemyalı din reformcusu Jan Hus’un izleyicileri olan Husçulara karşı Haçlı seferleri düzenlemeye çalıştı. İngiliz hükümetinin, papanın kilise görevlerini ya da mülklerini dağıtmasını yasaklayan 1390 tarihli yasasını ortadan kaldırmak için kararlı bir çaba gösterdi. Benzer biçimde İspanya krallıklarında da tahta karşı kilise­nin haklarını savundu.

Konsillerin üstünlüğü kuramını yeniden canlandıracakları düşüncesiyle konsillerden çekinmesine karşın, 1423’te Pavia Konsili’ni topladı. Ama kişisel olarak katılmayı red­dettiği konsilin 1428’de dağılmasını sağladı. Kısacası, bütün kilise sorunlarında papalı­ğın üstünlüğünü vurguladı.

Konsillerin önerdiği kilise reformunu göz ardı etti. Bu yöndeki kendi çabaları ise isteksiz ve etkisizdi. 1431’de Basel Konsil’i­ni (1431-37) toplantıya çağırdıktan kısa bir süre sonra öldü.

İngilizlerin 1775-1819 arasında Hindistan üzerinde egemenli­ğini sağladığı istila savaşları

 

Sen de birkaç kelam et...

Select Language